ความรุ้สึกดีๆที่ไม่อาจบอกใคร
จะให้เขาลืมจิงๆหรอ
วันที่เราเคยไปซ้อมหลีดด้วยกัน
วันที่เราไปกินข้าวด้วยกัน
วันที่เราไปเล่นเกมส์ด้วยกัน
วันที่ไปลอยกระทงด้วยกัน
วันที่เราเดินจากหอกาญจน์กลับหอด้วยกัน
พวกนี้มันอาจจะไม่สำคัญกับมิว
แต่กับเขามันมีความหมายมาก
มันทำให้เขาได้รุ้ว่าเขาไม่ได้อยู่คนเดียว
ทำให้เขาได้รุ้ว่าอย่างน้อยเขาก้อมีมิวคอยอยู่ข้างๆ
คอยเป็นเพื่อนคุยแก้เหงา
เป็นเพื่อนเล่นเกมส์
เป็นเพื่อนเก็บใจ เก็บเงินกับ NPC
ทั้งหมดเขาไม่ได้เหนค่าของมิวแค่เพื่อนเล่นออดิชั่นหรอกนะ
มันมากกว่านั้น
แม้มันจะเป็นช่วงเวลาสั้นๆตอนปิดเทอม
สองอาทิตย์กว่าที่เราไม่ได้กลับบ้าน ต้องอยู่ซ้อมหลีด
สำหรับเขาแล้วมันยาวนานมาก นานจนเขาไม่อยากให้มันจบลง
เพราะเขาจะได้มีมิวอยู่ด้วยกันแบบนั้นตลอดไป
มีคนคอยถามว่ากินข้าวรึยัง
มีคนคอยถามว่าวันนี้จะไปเล่นร้านไหน ร้านนี้ดีมั้ย คีย์บอร์ดเป็นไง หูฟังใช้ได้มั้ย
มีคนคอยทะเลาะเรื่องเล็กน้อย ได้เถียงกัน เรื่องไร้สาระ
แล้วงี้จะให้เขาลืมจิงๆหรอ?
เขารู้ดีว่าเขาไม่ควรจะคิดเกินเลยไปกว่านี้
เขาผิดเองที่เผลอไปให้มิวหมดทั้งใจ ทั้งที่รุ้ว่าไม่มีทางเป็นไปได้
"วันที่ชั้นมีเทอ ไม่ว่าเวลาจะนานเท่าไหร่ ชั้นลืมไม่ได้จิงๆ"
เขาลืมไม่ได้จริงๆมิว ลืมไม่ได้จิงๆ
English
hi5 Coins
แอม เน้ออออ^^
มา เปนเพิ่ล กัล น่ะ คับ^^
เรา เกลียด อิเทพีปราบแย้ เวอร์ๆ
ไม่ดูหนังหน้า มาด่าคนอื่น อิ๊ๆ ^^
อย่าลืมทานข้าวเช้า น่ะต่ะ ^^
ปล ประธานสมาคม ♥ พจมาน ^^